Félix Vallotton’un 1909 tarihli L’Arc-en-ciel eseri, geniş bir peyzaj üzerinde beliren gökkuşağını yoğun renk alanlarıyla ele alır. Ufuk çizgisi, açık gökyüzü ve toprağın sıcak tonları sadeleştirilmiş bir düzen içinde kurgulanır.

Nabi etkisi taşıyan bu yaklaşımda düz yüzeyler ve kontrollü renk geçişleri öne çıkar. Turuncu tonların hakimiyeti kompozisyona belirgin bir sıcaklık ve grafik denge kazandırır.

Salon, yemek alanı veya giriş gibi açık ve dengeli iç mekânlarda güçlü bir görsel vurgu oluşturur.